De Pelleboers van deze tijd voorspelden al een paar dagen prachtig weer. Prachtig weer voor een dagje in een luie stoel, biertje en een barbecue. Of om een beetje de witte benen van een zomers kleurtje te voorzien. Met luie stoelen heb ik niets, bier lust ik niet en barbecue is te veel werk. Dus 42195 meter de tijd om bij te bruinen sprak mij erg aan. En het mocht in gezelschap van Erwin Borrias en Arie Fröberg. Wat wil je dan nog anders dan drie uur en drie kwartier rennen door Enschede. Daarbij kwam dat ik Enschede nog nooit eerder had gelopen. Na zevenenveertig 42-plus wedstrijden werd het wel een keertje tijd.
In goed gezelschap van clubgenoot Ton stond ik zondagochtend voor de deur van de lokale hogeschool. Daar lag een shirtje, rugnummer met de te lopen tijd en een paarse ballon klaar, de uitrusting van een pacer.

Om half elf klonk eerst het startschot en een tel later zelfs nog een kanonschot. Veertig seconden later passeerden we de startstreep. Het was genieten in Enschede, rustig tempo, zonnetje en een zo goed als vlak parcours. Ik was nooit eerder in Enschede geweest en ik moet zeggen, het is goed vertoeven. Er lopen leuke zusjes, veel vrienden en bekenden (zeker van Arie) en overal enthousiast publiek.

Tot zover de eerste achtentwintig kilometer. Daarna kwamen we in de staart van de halve marathon die anderhalf uur later was vertrokken. Zo rond de dertig kilometer kregen we wel door dat het een rare dag zou worden. Al veel marathonlopers hadden het moeilijk in de warmte en de achterhoede van de Halve bestond ook niet direct uit de beter getrainde hardlopers. De sportdrank raakte op, de bekertjes water werden schaars. De vrijwilligers kregen het maar niet aangevuld. Liepen we rond de 13 kilometer met een man of veertig achter ons aan, op het dertig kilometerpunt telde ik er nog acht. En nog geen vijf kilometer later hadden we slechts een volhouder. We passeerden de hazen van de halve marathon, getooid met het opschrift 2.15 uur, en even later die van 2.10 uur. Het werd een Twentse Super-G, al slalommend naderden we de finish. De warmte eiste zijn tol bij de lopers. Ambulances reden af en aan. Her en der lagen lopers op de grond met bezorgde politie-agenten en toeschouwers. Degenen die wel liepen waren niet helemaal meer geconcentreerd. Zo liepen we wat extra metertjes van links naar rechts en weer verder. Tot 39 km liepen we superstrak. Een eindtijd van 3.45 uur vereist kilometers van 5.20. Om het hoofdrekenen niet al te moeilijk te maken kwam Erwin met de toch wel slimme opmerking dat 3x 5.20 zestien minuten was. Elke derde kilometer bleek wel dat we lekker strak op schema zaten. We namen de tijd om te drinken en ik dompelde keer op keer mijn petje in de waterbakken.
Onze enige overgebleven atleet, type voetballer, dribbelende middenvelder, bleek op het einde wat over te hebben. Een klein beetje gas bij en hij zou een prachtig debuut hebben. Klokten we halverwege nog 1.53.05 (bruto), met een extra sprintje in de laatste honderd meter kwamen we exact uit op 3.45.00. Althans, die tijd heeft Erwin achter zijn naam gekregen. Ik sta met 3.44.59 in de boeken terwijl Arie het met 3.45.01 moet doen. Met 1.53.05 en 1.51.55 kan je spreken van een echte negatieve split. De grap is wel dat de winst echt uit de laatste kilometer kwam. Volgens de uitslagenlijst liepen we de laatste 1195 meter in 4. 14.

En als de organisatie dan na afloop ook nog je bier en je avondeten regelt, dan kan het niet anders zijn dan dat je vol goede herinneringen terug rijdt naar Rotterdam.

Alle complimenten aan de organisatie die ons als atleten en trainers in de watten legden. Een VIP behandeling, overnachten in de prachtige abdij Rolduc in Kerkrade en een parocursverkenning met de wereldrecordhouder. Een sfeerfilmpje is te vinden op Losse Veter.

Vier van mijn atleten stonden aan de start van de City-Pier-City. Eentje liep drie p.r’s tijdens de wedstrijd. Zijn 15km, 10EM en HM-tijd waren sneller dan ooit. Dit belooft wat op 11 april. Een van mijn MiLa-atleten, een kersverse senior klokte ook een mooi p.r. van 1.25. De oudste van het stel liep bij de M45 zijn gewenste sub – 1.20.
Nummer Vier is nog zoekende, werk, trainen, jonge vader en vele andere zaken.

Er wordt dus goed gepresteerd. Tot groot genoegen van de trainer! En ook de jeugd doet het lekker. Er kwam een mailtje voorbij van een van de jongens dat hij een 5 km wedstrijdje had gewonnen. Geheel solo, door weer en wind. En een van de MiLa-meiden had een Ropateam uit de brand geholpen door mee te doen aan een estafettewedstrijd. Alle volwassen mannen hadden hun ogen uitgekeken hoe ze door dit meisje zoek werden gelopen.

Dinsdag weer langs de baan, ik kijk er nu al naar uit!

Zes kinderen van onze MiLa groep stonden gisteren in de finale van de 1K Runaway in Apeldoorn. Met drie medailles waren we de succesvolste club. Haico Boer won de 1000 meter met 3.33 de wedstrijd bij de kinderen 8 jaar, Thomas Potma was met 2.48 tweede bij de jongens 12/13 jaar en Nisrine Masrhalmi derde bij de meisjes 12/13 jaar in 3.08.

Het verslag van deze wedstrijd staat op de site van CAV Energie, de foto van Thomas is gemaakt door trainer Herman Vrijhof.

Maar het belangrijkste dit jaar was mijn omschakeling van loper naar trainer. Na het behalen van mijn diploma werd ik eerst gevraagd om de trainerscoördinator van de Nederlandse ultraloopselectie te worden, in november werd ik trainer van de oudste mila-jeugd en in december werd bekend dat ik per 1 januari de specialisatiegroep lange afstand van Energie mocht gaan trainen.

En in 2010? Het wedstrijdlopen komt op een lager pitje. Natuurlijk zal ik proberen de nodige loopjes mee te pikken. Ik ga hazen in Enschede, Spijkenisse zal niet ontbreken. En natuurlijk ook weer de Hardloopvierdaagse.

Ik wens vanaf deze plek iedereen een succesvol 2010!

Bijna driehonderd lopers en loopsters meldden zich in de kantine van de locale voetbalclub voor een van de drie afstanden. De keuze was 5, 10 of 15km. Tachtig daarvan kozen voor de langste afstand. Ik had al wat gegoogled naar de uitslagen van vorige jaren en de snelste lopers eens nader bestudeerd. Met een zelfde bezetting als voorgaande jaren moest een plek bij de eerste vijf wel tot de mogelijkheden behoren.

En jawel, de eerste kilometer liep ik op kop met twee andere atleten in mijn kielzog. Al vlot ging de eerste erop en erover. Een beduidend betere loper, hij pakte snel veel meters en was veel behendiger op de gladde delen van het parcours. Een kilometer later ging ook nummer twee mij voorbij. Nog even aangeklampt maar de bospaden met stronken, kuilen en ijs vergde zoveel aandacht dat ik wel een gaatje moest laten vallen om het overzicht te behouden.

Het gat met nummer vier was redelijk groot maar niet onoverbrugbaar. Ik merkte dat hij steeds dichterbij kwam en op het tien kilometerpunt kwamen we samen te lopen. Het was een asfaltweg van een kleine kilometer lang en de enige weg waar geen ijs lag. Het bos lag er ook redelijk beloopbaar bij maar de doorgaande fietspaden waren eigenlijk niet te belopen. Bij elke afzet verdween er een substantieel deel van de energie in het ijs in plaats van in de vooruitgaande beweging. Niet echt prettig voor mijn hamstrings.

Maar op het schone asfalt werd ik domweg op kwaliteit geklopt. Nummer Vijf was niet in de buurt dus kon ik ontspannen doorlopen en slalommen tussen de 10 km lopers die met ons de laatste drie kilometer van de route deelden.

Met 1.04.37 had ik de nummer twee van vorig jaar vier minuten voor mij en de nummer drie van 2008 twee minuten achter mij. Mijn inschatting dat ik met de voorsten mee moest kunnen was niet verkeerd geweest. Wouter finishte als achtste in 1.06.20.

Nu herstellen, de spierpijn komt al op. Rug, heupen en hamstrings moeten wennen aan het glibberen en glijden. Donderdag de Sylvestercross in Soest. Daar mogen de spikes ondergebonden worden.

Marathonoverzicht Rijnmond

Aan het einde van het jaar is het altijd aardig om eens terug te kijken. Lijstjes maken is een populaire decemberbezigheid. Wie zijn dit jaar de snelste marathonlopers en -loopsters van de regio? De Atletiekunie heeft een regio-indeling die mogelijk voor de lezers van deze site iets te beperkt is. Op de site van de AU is de regio-indeling terug te vinden. Voor het gemak is in dit overzicht gekozen voor de Regio Rijnmond (Regio 9) en de direct aangrenzende regio’s Dordrecht, Zeeland, Zuid-Holland-Midden en Den Haag.

Welke conclusies mogen we dit jaar voorzichtig trekken? De snelste loper is Patrick Kwist van Rotterdam Atletiek. Met zijn indrukwekkende 2.27.01 tijdens de Amsterdam Marathon won hij tijdens het NK een bronzen medaille in de categorie Masters 40.
Snelste vrouw dit jaar was Marlies Overbeeke van PAC. Zij debuteerde tijdens het NK met 2.53.57.

De vereniging met de meeste mannen in de top Tien is CAV Energie uit Barendrecht. Bij de vrouwen is het PAC waar het hardst gelopen wordt.

De Top Tien Mannen

1. Patrick Kwist RA 2.27.01 Amsterdam 18 oktober
2. Niels Koole Dynamica 2.35.56 Apeldoorn 1 februari
3. Ron vd Berg AV Waterweg 2.37.46 Etten-Leur 25 oktober
4. Wim van Sparrentak Dynamica 2.41.42 Amsterdam 18 oktober
5. Aart-Peter Baan CAV Energie 2.42.20 Rotterdam 5 april
6. Pascal van Norden AV Gouda 2.42.34 Rotterdam 5 april
7. Maurice vd Velden CAV Energie 2.43.52 Spijkenisse 13 december
8. Ronnie Duinkerken De Kieviten 2.43.58 Eindhoven 11 oktober
9. Tom Werrelman CAV Energie 2.44.21 Hilvarenbeek 20 september
10. Gerard de Lange AV Waterweg 2.44.52 Etten-Leur 25 oktober

De Top Tien Vrouwen

1. Marlies Overbeeke PAC 2.53.57 Amsterdam 18 oktober
2. Julie Beukers De Kieviten 3.05.49 Leiden 17 mei
3. Anne Zijderveld LoopgroepPK 3.06.59 Rotterdam 5 april
4. Wilma van Onna PAC 3.08.25 Berlijn 20 september
5. Anita Joziasse AV’56 3.07.09 Amsterdam 18 oktober
6. Corina Voorn De Koplopers 3.10.03 Amsterdam 18 oktober
7. Winifred Broeder PAC 3.11.55 Rotterdam 5 april
8. Angela Koolmees ? 3.12.13 Rotterdam 5 april
9. Martine Lust Voorne Atletiek 3.12.49 Rotterdam 5 april
10. Janna Brand De Kieviten 3.14.10 Rotterdam 5 april

Om een idee te krijgen welke club in de regio nu de beste is als criterium gebruikt het aantal mannen onder de drie uur. Bij gelijke aantallen staat de club met de snelste totaaltijd bovenaan.

1. CAV Energie, 72. Olympus ‘70 7
3. Dynamica 6
4. Rotterdam Atletiek 4
5. PAC 4
6. Delta Sport 3
7. De Kieviten 3
8. AV Waterweg 2
9. AV Passaat 2
10. AV Gouda 2

Bij de dames is een Top Drie gemaakt op basis van de tijden onder de drieënhalf uur.

1. PAC 4
2. Haag Atletiek 3
3. De Kieviten 2

Alle tijden zijn brutotijden. Mochten er opmerkingen of aanvullingen zijn dan graag reageren!

Een marathon lopen op dat niveau, met mijn beperkte talent, kost nu te veel tijd en energie. Energie die ik in andere zaken ga stoppen. Wat ik eigenlijk al een tijdje aan het doen ben. De honderd kilometer van Winschoten was eigenlijk mijn officieuze afscheid. In ieder geval in mijn hoofd. Na die twaalfde september ging het training geven de overhand krijgen. En zou ik mijn eigen bedrijfje een nieuw leven gaan inblazen.

En het ging ineens snel. Zo werd ik de trainingscoördinator van de Nederlandse ultraloopselectie, kreeg ik de oudste mila-jeugd van onze atletiekvereniging Energie onder mijn hoede, ging ik trainingsprogramma’s maken voor diverse diensten van de Rotterdamse Gemeente. En mocht ik loopscholing geven aan hockeypubers. Tussendoor organiseer ik een serie lezingen voor Sportemotion, een sportzaak uit Barendrecht, geef ik de Nummer Drie van het 100 km NK training met het plan om een sub-acht uur te gaan lopen, en last but not least, ga ik de “specialisatiegroep lange afstand” van Energie training geven per 1 januari. Een heel mooie uitdaging.

Tja, en dan ook nog werken in Blijdorp. Naast mijn labwerk ben ik ook nog OR-voorzitter in roerige, — lees: reorganisatie – tijden. Om maar te zwijgen over thuis…

Ik heb al ergens in de zomer bedacht dat ik keuzes moet gaan maken. Die zijn gemaakt. Training geven aan de talenten van Energie en Running Nu op poten zetten. En dat betekent voor mij als atleet een grote stap terug. Jammer? Welnee. Als je met een stopwatch langs de baan staat en ziet hoe er getraind wordt, dan snap je de keuze. En eerlijk is eerlijk, ik ben 41, en op mijn retour.

En natuurlijk blijf ik hardlopen, de Hardloopvierdaagse is al gepland, de vijfde editie van de Spijkenisser Marathon en op de club worden plannen gesmeden voor een lang weekend Dublin inclusief een duurloop van 42,2 km. En af en toe moet ik mijn mila-kinderen toch laten zien dat ik niet een oude zak begint te worden.

Even terug naar Spijkenisse. Mijn geboortedorp. Een speciale marathon dus. Niet alleen vanwege het feit dat ik er een jaartje of vier heb gewoond. Maar zeker ook omdat het de marathon is waarin ik in de vorige drie edities elke keer een p.r. liep. Met dat plan startte ik tegen beter weten in. Clubgenoot Andy had hetzelfde plan, 42,2 km in 2 uur en 55 minuten. Hij had wel serieus getraind. En liep dat dan ook. Een meer dan verdiende prestatie. Loon naar werken. Ik mocht 15 km lang deelgenoot zijn van zijn zegetocht. Daarna heb ik nog een paar kilometer gedacht dat het wel goed zou komen met mij. Toen eenmaal de knop omging en ik mijn afscheid als hardloper vierde op het dertig kilometerpunt wist ik dat de keuze die ik maakte tijdens een etentje bij de Japanner ergens in de afgelopen zomer een goede was geweest. Vrolijk liep ik naar de baan van Spark, de organiserende atletiekclub, voor de laatste vierhonderd meter. Daar maakte ik de enige denkfout van de dag: het moeten inhalen van de twee lopers voor mij. Met een eindsprint liet ik twee andere oude mannen achter mij. Zo werd ik 21ste in plaats van 23ste. In 3.08.18.

Het RN schrijft:
“Tot de aangenaamste en soms ook tot de nuttigste menschelijke bezigheden behoort het uitvinden en allerwegen zijn er dus op de wereld menschen bezig allerlei vernuftige bedenksels uit te broeien om ‘t hun medemensch makkelijk en zichzelf rijk te maken.”

Ze geven een paar voorbeelden van de laatste uitvindingen, een speciale messenslijper, een dubbelwerkende schaar die zodanig is ingericht dat deze ook knipt bij het openen, een vliegenvanger waarin vliegen vernuftig met suiker en honing in de val worden gelokt én een loopband! Jawel, 99 jaar geleden was er al een loopband.

“En ten laatste heeft een “Marathonlooper” die het oefenen buitenshuis niet gezellig vindt een instrument bedacht in den vorm van een tredmolen waarop hij zich even prettig traint als een ander op den weg naar Gouda of Delft.
Hoewel wij het vernuft van al deze vier uitvinders niet graag zouden miskennen komt het ons voor dat ze hun vondsten niet rijk zullen worden, zelfs de schaar die dubbel zoo gauw knipt als een gewone schaar lijkt nuttiger dan ‘t instrument is.

En als iemand per sé thuis wil hardloopen dan vraagt men zich toch wel af, waarom het hardloopen heelemaal!”

Dit artikel schreef ik 11 januari 2008 voor de website Losse Veter

Arie Vosbergen van Pro Patria wist vlot een grote voorsprong te nemen. Hij liep op een gegeven moment een kilometer voor op de nummer twee, D. Lange. Af en toe wandelend bereikte Vosbergen de finish in een recordtijd van 2 uur 54 minuten en 12 seconden, twee minuten sneller dan het oude Nederlands record van Theunissen uit 1908!

Arie Vosbergen is in die tijd één van de beste hardlopers in Nederland. Er bestaat een foto van Arie Vosbergen op de startstreep van de “Haagsche Marathon” op 3 augustus 1913.

Anders dan de naam doet vermoeden was er helemaal geen sprake van een marathon maar slechts een vijf kilometerloop. Tijdens de N.I.T.S.T., de Nationale en Internationale Tentoonstelling voor Sport en Toerisme in Den Haag werden diverse sportwedstrijden georganiseerd. Tweeëndertig lopers hadden zich ingeschreven voor deze wedstrijd van Scheveningen langs het Vredespaleis en Plein 1813 over de Koninginnegracht naar het N.I.T.S.T. terrein. Daadwerkelijk verschenen maar drieëntwintig lopers aan de start. Op het tentoonstellingsterrein stond het zwart van de mensen.

Een hoornsignaal luidde de komst van Vosbergen aan. Op het terrein moest de Rotterdammer nog een ronde van 250 meter lopen. Echter door de grote drukte in de straat voor de N.I.T.S.T. lukte het de officials, die vooruit reden in een auto, het maar nauwelijks Vosbergen voor te blijven. De tijdswaarnemer, de heer Hartman, en de consul van de Nederlandse Atletiek Unie liepen in een recordtijd naar de finish om net op tijd bij de eindstreep het finishlint te kunnen spannen. Vosbergen liep de vijf kilometer in 16.51,8, op 21 seconden gevolgd door zijn clubgenoot Huygen.
Naast zijn eerste prijs kreeg Vosbergen ook nog prijzen omdat hij als eerste het Vredespaleis en Plein 1813 had gepasseerd.

Een jaar later, op 21 juni, deed Arie Vosbergen van zich spreken door in Amsterdam Nederlands kampioen op de tien kilometer te worden in 35.50,4.

In het najaar van 1918 sloeg het noodlot toe. De Spaanse Griep hield een groot deel van Europa en de rest van de wereld in een dodelijke greep. Tijdens het hoogtepunt van de epidemie in Nederland stierf ook Arie Vosbergen, op 14 november. Hij is slechts 36 jaar geworden.

Ik schreef dit artikel op 14 november 2007 voor de website Losse Veter