Bijbruinen in Enschede

Al een tijdje voel ik mij hardloper in ruste. De trainingsfrequentie is afgenomen van meer dan zeven keer per week naar hooguit twee keer. Als trainer van twee groepen waar presteren hoog in het vaandel staat komt er van zelf lopen niet gek veel. Je ziet mij tegenwoordig vaker met een stopwatch langs de baan in plaats van in korte broek 400′tjes lopen.
De uitnodiging van de Enschede Marathon om te komen pacen was dan ook een mooie stok achter de deur om in ieder geval de conditie een beetje op peil te houden. Tempo’s lopen gaat sowieso moeilijk. Ik loop al maanden te tobben met een ietwat onwillige hamstring. De erfenis van de Honderd van Winschoten.

De Pelleboers van deze tijd voorspelden al een paar dagen prachtig weer. Prachtig weer voor een dagje in een luie stoel, biertje en een barbecue. Of om een beetje de witte benen van een zomers kleurtje te voorzien. Met luie stoelen heb ik niets, bier lust ik niet en barbecue is te veel werk. Dus 42195 meter de tijd om bij te bruinen sprak mij erg aan. En het mocht in gezelschap van Erwin Borrias en Arie Fröberg. Wat wil je dan nog anders dan drie uur en drie kwartier rennen door Enschede. Daarbij kwam dat ik Enschede nog nooit eerder had gelopen. Na zevenenveertig 42-plus wedstrijden werd het wel een keertje tijd.