Bijbruinen in Enschede

Al een tijdje voel ik mij hardloper in ruste. De trainingsfrequentie is afgenomen van meer dan zeven keer per week naar hooguit twee keer. Als trainer van twee groepen waar presteren hoog in het vaandel staat komt er van zelf lopen niet gek veel. Je ziet mij tegenwoordig vaker met een stopwatch langs de baan in plaats van in korte broek 400′tjes lopen.
De uitnodiging van de Enschede Marathon om te komen pacen was dan ook een mooie stok achter de deur om in ieder geval de conditie een beetje op peil te houden. Tempo’s lopen gaat sowieso moeilijk. Ik loop al maanden te tobben met een ietwat onwillige hamstring. De erfenis van de Honderd van Winschoten.

De Pelleboers van deze tijd voorspelden al een paar dagen prachtig weer. Prachtig weer voor een dagje in een luie stoel, biertje en een barbecue. Of om een beetje de witte benen van een zomers kleurtje te voorzien. Met luie stoelen heb ik niets, bier lust ik niet en barbecue is te veel werk. Dus 42195 meter de tijd om bij te bruinen sprak mij erg aan. En het mocht in gezelschap van Erwin Borrias en Arie Fröberg. Wat wil je dan nog anders dan drie uur en drie kwartier rennen door Enschede. Daarbij kwam dat ik Enschede nog nooit eerder had gelopen. Na zevenenveertig 42-plus wedstrijden werd het wel een keertje tijd.

Een pareltje in Brunssum

Afgelopen weekend werd in Brunssum de jaarlijkse Parelloop georganiseerd. Een blik Oost-Afrikanen wordt opgetrokken met het idee om zo hard mogelijk 10 km door het Limburgse dorp te rennen. En vaak met succes. Zo wist vorig jaar Micah Kogo 27.01 op de klokken te zetten. Een wereldrecord. Maar naast deze recordrace en een recreantenloop heeft de organisatie ook een 5 km talentenloop op het programma staan. Meisjes en jongens jonger dan 23 jaar en sneller dan 19 minuten (jongens) en 22 minuten (meisjes) mochten op uitnodiging meedoen. Onze groep bestaat uit bijna uitsluitend kinderen die dit wel aankunnen. Met vier van hen stonden we aan de start.
De acht (!) jarige Haico Boer liep zijn eerste 5 km in 20.27, op de voet gevolgd door Lotte Visser (20.33). Al eerder waren Dennis Vanderstappen (17.06) en Nisrine Masrhalmi (17.50) over de meet gekomen. Lotte liep een nieuw p.r. Eindelijk kwam ze een keer uitgewoond over de streep, maar met een big smile. Weer een ervaring rijker en een mooie opstap naar een sub-20′er verderop in het seizoen. Dennis is op de weg terug en zal vast en zeker wel weer een keer in de buurt van zijn p.r. gaan komen. Nisrine was de grootste verrassing. Ons Barendrechtse pareltje won al veel. Afgelopen winter was ze nog Nederlands kampioene op de cross. Nu was de dertienjarige alle andere meiden voor!

Alle complimenten aan de organisatie die ons als atleten en trainers in de watten legden. Een VIP behandeling, overnachten in de prachtige abdij Rolduc in Kerkrade en een parocursverkenning met de wereldrecordhouder. Een sfeerfilmpje is te vinden op Losse Veter.

De eerste maanden

Sinds 1 januari heb ik de Specialisatiegroep Lange Afstand onder mijn hoede als trainer. Snelle jongens van de lange adem. Een prachtige uitdaging.
Een deel van de groep heeft de Rotterdamse marathon op het schema staan. De twee snelsten moeten ergens rond en het liefst onder de 2.40 gaan lopen. De vorm lijkt te komen. De zware trainingen worden goed verteerd. Vanmorgen ben ik met hen meegeweest. 25 km duurloop in wedstrijdtempo. Niet gemakkelijk, 3.45/km lopen in een van de zwaarste weken. Maar ze deden het. Moe maar voldaan. Nog een weekje en dan gaat het afbouwen beginnen. Nog een weekje veel kilometers lopen. De intensiteit gaat al naar beneden, de kilometers wel weer ruim boven de 100.

Vier van mijn atleten stonden aan de start van de City-Pier-City. Eentje liep drie p.r’s tijdens de wedstrijd. Zijn 15km, 10EM en HM-tijd waren sneller dan ooit. Dit belooft wat op 11 april. Een van mijn MiLa-atleten, een kersverse senior klokte ook een mooi p.r. van 1.25. De oudste van het stel liep bij de M45 zijn gewenste sub – 1.20.
Nummer Vier is nog zoekende, werk, trainen, jonge vader en vele andere zaken.

Er wordt dus goed gepresteerd. Tot groot genoegen van de trainer! En ook de jeugd doet het lekker. Er kwam een mailtje voorbij van een van de jongens dat hij een 5 km wedstrijdje had gewonnen. Geheel solo, door weer en wind. En een van de MiLa-meiden had een Ropateam uit de brand geholpen door mee te doen aan een estafettewedstrijd. Alle volwassen mannen hadden hun ogen uitgekeken hoe ze door dit meisje zoek werden gelopen.

Dinsdag weer langs de baan, ik kijk er nu al naar uit!

MiLa jeugd drie medailles!

Zes kinderen van onze MiLa groep stonden gisteren in de finale van de 1K Runaway in Apeldoorn. Met drie medailles waren we de succesvolste club. Haico Boer won de 1000 meter met 3.33 de wedstrijd bij de kinderen 8 jaar, Thomas Potma was met 2.48 tweede bij de jongens 12/13 jaar en Nisrine Masrhalmi derde bij de meisjes 12/13 jaar in 3.08.

Het verslag van deze wedstrijd staat op de site van CAV Energie, de foto van Thomas is gemaakt door trainer Herman Vrijhof.

Afsluiten in Soest

Een hardloper hoort het jaar uit te luiden met de Sylvestercross in Soest. Dat wist ik al jaren maar het kwam er nooit van. Soms zaten we met de jaarwisseling op Texel, een enkele keer was vlak voor oudjaarsdag een andere wedstrijd en ook moest er gewoon gewerkt worden.
Nu moest het er dan maar eens van komen. Diverse van mijn atleten en atletes van onze Mila-groep zouden ook aan de start verschijnen van deze prestigieuze cross. Ik mocht dan ook met een auto vol hardloopsters naar het midden van het land afreizen. Bij aankomst bleek dat onze jongste mila-atleten al de nodige podiumplaatsen (2x goud en 2x brons) hadden gewonnen. Het begint bijna te wennen! Van de oudere mila-atleten die onder mijn hoede vallen kan dit niet verwacht worden. Ze lopen goed, maar niet goed genoeg om op dit nationale niveau mee te kunnen. Maar dat was dan ook het doel niet. De trainingen in deze periode staan in het teken van de opbouw voor een nieuw seizoen. Crossen is nu eenmaal een perfecte training omdat het alle facetten van het echte hardlopen bevat. Zelf liep ik mee in de wedstrijd voor de masters. Achtduizend meter mochten de oude mannen lopen. Vier rondjes door het bos, start en finish (en de doorkomsten) in de Soester Zandbak. Die zandbak maakte het loodzwaar. De rest van het parcours lag mij wel. De eerste ronde liep ik 8.28, de volgende drie gingen tussen de 8.57 en 9.03. Prima dus, de eerste snel gestart om mijn plekje in het veld te veroveren, daarna kon ik consolideren en zelfs geregeld een plekje opschuiven. Volgens mij ben ik na de eerste honderden meters maar door een loper of drie voorbij gelopen en heb ik er zelf zeker vijftien voorbijgelopen. Terugkijkend ben ik dus heel tevreden over mijn debuut in deze wedstrijd.

Glibberen in de Achterhoek

Uitdagende hardloopparcoursen spreken mij altijd wel aan. Af en toe knallen op asfalt is mooi voor je p.r. lijstje maar het echte hardlopen is toch crossen, trailrunning of hoe je het ook allemaal wilt noemen. En zo stond ik vanmiddag aan de start in Vorden, in de Achterhoek. Twee weken geleden had ik met Wouter in Spijkenisse de marathon gelopen en na afloop kwam bij ons thuis het idee om op Tweede Kerstdag naar Huize Rouwhorst af te reizen, gezamenlijk een traininkje te doen op de Lochemse Berg en de Derde Kerstdag deel te nemen aan de 30ste Oudejaarscrossloop van de Vorden Rijwiel en Tourclub.

Bijna driehonderd lopers en loopsters meldden zich in de kantine van de locale voetbalclub voor een van de drie afstanden. De keuze was 5, 10 of 15km. Tachtig daarvan kozen voor de langste afstand. Ik had al wat gegoogled naar de uitslagen van vorige jaren en de snelste lopers eens nader bestudeerd. Met een zelfde bezetting als voorgaande jaren moest een plek bij de eerste vijf wel tot de mogelijkheden behoren.

Trainer!

Afgelopen dinsdag was de kogel definiteif door de kerk. Ik ga per 1 januari de groep “specialisatie lange afstanden” overnemen van Rens Hoogvliet. Rens is ruim veertig jaar trainer geweest bij CAV Energie en doe nu een stap terug. De groep bestaat uit de snelste lange afstandlopers van de vereniging. Misschien wel de beste groep van het afgelopen jaar in de regio en zelfs de omliggende regio’s. De getallen onder aan deze blog geven dat min of meer wel aan.
Het worden drukke tijden. Naast twee trainingen per week voor deze groep geef ik ook twee trainingen aan de oudste Mila (midden- en lange afstand) jeugd. Een groep met enthousiaste kinderen waarvan er diversen harder lopen dan ik. Een groep met potentie dus.

Marathonoverzicht Rijnmond

Aan het einde van het jaar is het altijd aardig om eens terug te kijken. Lijstjes maken is een populaire decemberbezigheid. Wie zijn dit jaar de snelste marathonlopers en -loopsters van de regio? De Atletiekunie heeft een regio-indeling die mogelijk voor de lezers van deze site iets te beperkt is. Op de site van de AU is de regio-indeling terug te vinden. Voor het gemak is in dit overzicht gekozen voor de Regio Rijnmond (Regio 9) en de direct aangrenzende regio’s Dordrecht, Zeeland, Zuid-Holland-Midden en Den Haag.

Welke conclusies mogen we dit jaar voorzichtig trekken? De snelste loper is Patrick Kwist van Rotterdam Atletiek. Met zijn indrukwekkende 2.27.01 tijdens de Amsterdam Marathon won hij tijdens het NK een bronzen medaille in de categorie Masters 40.
Snelste vrouw dit jaar was Marlies Overbeeke van PAC. Zij debuteerde tijdens het NK met 2.53.57.

De vereniging met de meeste mannen in de top Tien is CAV Energie uit Barendrecht. Bij de vrouwen is het PAC waar het hardst gelopen wordt.

De Top Tien Mannen

1. Patrick Kwist RA 2.27.01 Amsterdam 18 oktober
2. Niels Koole Dynamica 2.35.56 Apeldoorn 1 februari
3. Ron vd Berg AV Waterweg 2.37.46 Etten-Leur 25 oktober
4. Wim van Sparrentak Dynamica 2.41.42 Amsterdam 18 oktober
5. Aart-Peter Baan CAV Energie 2.42.20 Rotterdam 5 april
6. Pascal van Norden AV Gouda 2.42.34 Rotterdam 5 april
7. Maurice vd Velden CAV Energie 2.43.52 Spijkenisse 13 december
8. Ronnie Duinkerken De Kieviten 2.43.58 Eindhoven 11 oktober
9. Tom Werrelman CAV Energie 2.44.21 Hilvarenbeek 20 september
10. Gerard de Lange AV Waterweg 2.44.52 Etten-Leur 25 oktober

De Top Tien Vrouwen

1. Marlies Overbeeke PAC 2.53.57 Amsterdam 18 oktober
2. Julie Beukers De Kieviten 3.05.49 Leiden 17 mei
3. Anne Zijderveld LoopgroepPK 3.06.59 Rotterdam 5 april
4. Wilma van Onna PAC 3.08.25 Berlijn 20 september
5. Anita Joziasse AV’56 3.07.09 Amsterdam 18 oktober
6. Corina Voorn De Koplopers 3.10.03 Amsterdam 18 oktober
7. Winifred Broeder PAC 3.11.55 Rotterdam 5 april
8. Angela Koolmees ? 3.12.13 Rotterdam 5 april
9. Martine Lust Voorne Atletiek 3.12.49 Rotterdam 5 april
10. Janna Brand De Kieviten 3.14.10 Rotterdam 5 april

Om een idee te krijgen welke club in de regio nu de beste is als criterium gebruikt het aantal mannen onder de drie uur. Bij gelijke aantallen staat de club met de snelste totaaltijd bovenaan.

1. CAV Energie, 72. Olympus ‘70 7
3. Dynamica 6
4. Rotterdam Atletiek 4
5. PAC 4
6. Delta Sport 3
7. De Kieviten 3
8. AV Waterweg 2
9. AV Passaat 2
10. AV Gouda 2

Bij de dames is een Top Drie gemaakt op basis van de tijden onder de drieënhalf uur.

1. PAC 4
2. Haag Atletiek 3
3. De Kieviten 2

Alle tijden zijn brutotijden. Mochten er opmerkingen of aanvullingen zijn dan graag reageren!

Het afscheid van een lange afstandloper

De titel van de weblog is normaal gesproken het laatst waar ik aan ga denken als ik een blog schrijf. Nu speelde de titel al door mijn hoofd tijdens de marathon van Spijkenisse. De eerste die in mij opkwam, zo rond het 22 km punt, was: “De Boer op z’n retour”. “Roemloos einde”, even na de 27 km, was weer wat te pathetisch. Claudia Pechstein, die heeft een roemloos einde, of het gespartel van Butter tijdens het EK cross, maar niet een eenvoudige hardloper die op een gure zondagmiddag door de polder sjokt. Na een kilometertje of dertig dacht ik echter dat het best wel leuk is: hardlopen in vijf minuten per kilometer, even een minuutje stoppen bij de verzorging om een bakje thee te drinken. Ik had een modus gevonden om mijn afscheid als ambitieuze hardloper te vieren. Voorlopig zijn er geen plannen om een sub-drie uur marathon te lopen.

Een marathon lopen op dat niveau, met mijn beperkte talent, kost nu te veel tijd en energie. Energie die ik in andere zaken ga stoppen. Wat ik eigenlijk al een tijdje aan het doen ben. De honderd kilometer van Winschoten was eigenlijk mijn officieuze afscheid. In ieder geval in mijn hoofd. Na die twaalfde september ging het training geven de overhand krijgen. En zou ik mijn eigen bedrijfje een nieuw leven gaan inblazen.

En het ging ineens snel. Zo werd ik de trainingscoördinator van de Nederlandse ultraloopselectie, kreeg ik de oudste mila-jeugd van onze atletiekvereniging Energie onder mijn hoede, ging ik trainingsprogramma’s maken voor diverse diensten van de Rotterdamse Gemeente. En mocht ik loopscholing geven aan hockeypubers. Tussendoor organiseer ik een serie lezingen voor Sportemotion, een sportzaak uit Barendrecht, geef ik de Nummer Drie van het 100 km NK training met het plan om een sub-acht uur te gaan lopen, en last but not least, ga ik de “specialisatiegroep lange afstand” van Energie training geven per 1 januari. Een heel mooie uitdaging.

Tja, en dan ook nog werken in Blijdorp. Naast mijn labwerk ben ik ook nog OR-voorzitter in roerige, — lees: reorganisatie – tijden. Om maar te zwijgen over thuis…

Ik heb al ergens in de zomer bedacht dat ik keuzes moet gaan maken. Die zijn gemaakt. Training geven aan de talenten van Energie en Running Nu op poten zetten. En dat betekent voor mij als atleet een grote stap terug. Jammer? Welnee. Als je met een stopwatch langs de baan staat en ziet hoe er getraind wordt, dan snap je de keuze. En eerlijk is eerlijk, ik ben 41, en op mijn retour.

En natuurlijk blijf ik hardlopen, de Hardloopvierdaagse is al gepland, de vijfde editie van de Spijkenisser Marathon en op de club worden plannen gesmeden voor een lang weekend Dublin inclusief een duurloop van 42,2 km. En af en toe moet ik mijn mila-kinderen toch laten zien dat ik niet een oude zak begint te worden.

Even terug naar Spijkenisse. Mijn geboortedorp. Een speciale marathon dus. Niet alleen vanwege het feit dat ik er een jaartje of vier heb gewoond. Maar zeker ook omdat het de marathon is waarin ik in de vorige drie edities elke keer een p.r. liep. Met dat plan startte ik tegen beter weten in. Clubgenoot Andy had hetzelfde plan, 42,2 km in 2 uur en 55 minuten. Hij had wel serieus getraind. En liep dat dan ook. Een meer dan verdiende prestatie. Loon naar werken. Ik mocht 15 km lang deelgenoot zijn van zijn zegetocht. Daarna heb ik nog een paar kilometer gedacht dat het wel goed zou komen met mij. Toen eenmaal de knop omging en ik mijn afscheid als hardloper vierde op het dertig kilometerpunt wist ik dat de keuze die ik maakte tijdens een etentje bij de Japanner ergens in de afgelopen zomer een goede was geweest. Vrolijk liep ik naar de baan van Spark, de organiserende atletiekclub, voor de laatste vierhonderd meter. Daar maakte ik de enige denkfout van de dag: het moeten inhalen van de twee lopers voor mij. Met een eindsprint liet ik twee andere oude mannen achter mij. Zo werd ik 21ste in plaats van 23ste. In 3.08.18.

In de categorie nutteloze uitvindingen: de loopband

Bij menig hardloper staat er eentje in de slaapkamer: de loopband. Je kan lekker trainen als het buiten regent, of als je een hekel hebt om in het donker te trainen. Ook op sportscholen zie je hele hordes puffende en zwetende mensen het laatste nieuws bekijken op zo’n apparaat.
In het Rotterdamsch Nieuwsblad van 7 juni 1909 staat een artikeltje over uitvindingen die eigenlijk in de categorie onzinnig of nutteloos behoren.

14 november 1918, Arie Vosbergen sterft aan de Spaanse Griep

Op 25 mei 1912 staan voor de derde Rotterdamse marathon slechts elf lopers aan de start. Twee van de deelnemers liepen in 1908 mee in de olympische marathon van Londen, Wim Braams en Arie Vosbergen. Het was Braams die als eerste bij het keerpunt was. De ervaren Braams, onder andere winnaar van de “marathon van Haarlem”, de 25 kilometer lange kwalificatieloop voor de Olympische Spelen van 1908, kreeg op de terugweg echter een stevige inzinking.